«تابناک» در حالي که شاهد پيشنهاد‌هايي مبني بر حذف تاريخ نياکان‌مان و سلسله‌هاي پادشاهي ايران زمين از کتاب‌هاي تاريخي هستيم، گروهي از پژوهشگران بين‌المللي، با يکي از بزرگترين کشفيات تاريخي خود، سند ديگري بر حقانيت تاريخي و واقعيت هژموني قدرت تمدن باستاني ايران بزرگ بر سرزمين‌هاي وسيعي از جهان قديم صحه گذاردند. در اين اکتشاف، در کنار بقاياي اجساد سربازان تنومند، حجم بزرگي از تجهيزات نظامي از جمله سلاح‌هاي برنزي، دستبند‌هاي نقره‌اي، گوشواره‌ها به همراه صدها استخوان در يک منطقه عظيم بياباني در منطقه صحرايي دور افتاده غرب مصر کشف شده که بر پايه استنادات تاريخي، بقاياي سربازان ايراني کامبيز دوم، پادشاه هخامنشي ايران باستان ـ که اعراب نام او را به کمبوجيه تغيير داده‌اند ـ است.

اين سربازان در 525 سال پيش از ميلاد مسيح بر اثر گرفتار شدن در يک توفان شن، زنده در زير لايه‌هاي شن صحرا مدفون شده بودند. در اين باره، «داريو دل بوفالو»، عضو تحقيقات دانشگاه «لچه» ايتاليا به کانل ديسکاوري آمريکا گفته است: نخستين نشانه براي اين موضوع را مي‌توان در يادداشت‌هاي تاريخدان يوناني آقاي هرودت ديد. اين کشف، يکي از معماهاي تاريخي را که توسط هرودوت مورخ يوناني گزارش شده حل کرده است.

 هرودوت ـ 484-425 پيش از ميلاد ـ در کتاب تاريخ خود آورده است، کامبيز، فرزند کوروش، پنجاه هزار سرباز را از منطقه «تبس» به «سيوا» فرستاد تا با طرفداران ـ بت‌پرست ـ معبد آمون در مصر که يکي از ساتراپ‌ها يا استان‌هاي ايران به شمار مي‌رفت ـ که سر به شورش برداشته بودند ـ مقابله کند. اين سربازان پس از هفت روز راهپيمايي در بيابان به منطقه‌اي مي‌رسند که هم‌اکنون با نام «الخرقه» شناخته مي‌شود و پس از آن بود که سربازان ايراني ناپديد شدند و هيچ کس اثري از آنها نيافت. هرودوت در تاريخ خود به باد‌هاي شديدي اشاره مي‌کند که همزمان با حضور ايرانيان از سمت جنوب وزيدن گرفت و گردباد‌ها و توفان‌هاي شن عظيم حاصل از آن سربازان ايراني را در بر گرفت.

 اين گزارش مي‌افزايد: داستان گم شدن ارتش کامبيز ـ کمبوجيه ـ در يادها ناپديد شد و هيچ ردپايي از سربازن ايراني به دست نيامد تا اغلب دانشگاهيان آن را داستاني خيالي بپندارند. اما اکنون دو دانشمند باستان‌شناس ايتاليايي ادعا مي‌کنند که شواهد برجسته‌اي يافته‌اند که ارتش ايران در توفان شن‌ها دفن شده است. دو برادر ايتاليايي به نام‌‌ها «آنجلو» و «الفردو» کستيگليوني که به خاطر کشف مشهور خود در بيست سال پيش در شهر تاريخي مصر، «شهر طلا»، معروفيت جهاني پيدا کرده بودند، ادعاي جديدي را مطرح کرده‌اند.

فيلم باستان‌شناسي که در فستيوال «روورتو» نشان داده شده، بيانگر تحقيق سه ساله و همچنين پنج سال اعزام هيأت باستان‌شناسي به اين منطقه است. آنها در سال 1996 شروع به اين فعاليت کردند که البته آنها آهن‌آلاتي را در نزديکي «سيوا» پيدا کردند و در حالي که آنها روي منطقه کار مي‌کردند، اجساد و استخوان‌هاي انسان‌هاي را در يک گودال يافتند که آنها اين گودال را يک پناهگاه طبيعي در نظر گرفتند؛ آن يک صخره به طول 114.8 فوت و 5.9 فوت عرض و 9.8 فوت عمق يافتند. از اين پناهگاهاي طبيعي زياد در صحرا يافت مي‌شود، اما اين يکي در آن منطقه تنها پناهگاه بوده است و اندازه آن براي پناه بردن و در امان ماندن از توفان شن مناسب است؛ اما فلزياب‌هاي يک باستان شناس مصري، تعدادي خنجر برنزي و چندين کمان پيدا کرد. هرچند آنها ابزارآلات کمي پيدا کردند، اين ابزارآلات بسيار مهم بودند، چراکه آنها ابزار آلات ابتداي هخامنشيان بوده و عصر آنها به زمان کامبيز ـ کمبوجيه ـ برمي‌گردد که در يک منطقه نزديک سيوا در زير ماسه‌ها به دست آمده‌اند.

همچنين حدود يک‌چهارم مايل دورتر از پناهگاه تيم باستان‌شناسي نيز يک بازوبند نقره‌اي پيدا شده و همچنين گوش‌آويز و چندين حلقه که شبيه تکه‌هاي گردنبند بودند. تجزيه و تحليل گوشوارها ـ البته بنا بر عکس‌هاي به دست آمده ـ نشان مي‌دهد که آنها مطمئنا به دوران هخامنشيان تعلق داشته‌اند. حلقه‌هاي کروي که از نقره ساخته شده‌اند و يک آويز کوچک از نقره که در پنج قرن پيش از ميلاد مسيح در ترکيه به دست آمده است، مشابه همين آويز است.

آنها همچنين گورهاي دست جمعي با هزاران استخوان سفيد پيدا کرده‌اند و مي‌گويند که بقاياي لشکر کامبيز ـ کمبوجيه ـ نيز بايد در اين منطقه باشد. با اين اوصاف جا دارد که سازمان ميراث فرهنگي، صنايع دستي و گردشگري به همراه باستان شناسان ايراني با تحقيقات و همکاري تنگاتنگ با دانشگاه «لچه» بتوانند به نحو احسن از اين کشفيات جديد براي بها گذاشتن به فرهنگ و تاريخ کشور، کارهاي لازم را براي همکاري دانشگاهي و فرستادن باستان شناسان ايراني به کشور مصر انجام دهند.

 

 

 

بقاياي ارتش ناپديد شده ايران باستان كه شامل پنجاه هزارسربازبود و گفته مي شود بر اثرتوفان شن درسال 525 قبل ازميلا دمدفون شده بودند دربيابان پيداشده است .
به گزارش پايگاه اينترنتي ام اس ان گفته مي شود : بقاياي ارتش نيرومندايران درزيرشن ها در بيابان غربي مصر دو هزاروپانصدسال پيش مدفون شدبود.
به گفته محققان ايتاليايي باكشف اين حقيقت يكي ازبزرگترين رازهاي حل نشده باستاني حل شد.
پيداشدن تسليحات برنزي ، يك بازوبندنقره اي ، يك گوشواره و صدهااستخوان انسان درنواحي وسيع بيابان خشن صحرا ، سرانجام اميد رابراي يافتن ارتش گمشده كمبوجيه دوم پادشاه ايران افزايش داده است .
گفته مي شود پنجاه هزارجنگجو براثرتوفان شن فاجعه بار ، در سال 525 پیش ازميلا د مدفون شدند.
داريودل بوفالو عضو هيئت علمي دانشگاه لسه ايتالياگفته است مابراي نخستين بارشواهدباستاني دراين باره راازيک داستان نقل شده ازهرودوت مورخ يوناني پيداكرديم .
بنابرگزارش هرودوت 425 - 484 )قبل ازميلا د(كمبوجيه پسركورش بزرگ پس ازامتناع كشيش هاازقانوني دانستن ادعاي وي برمصرپنجاه هزارسربازاز "تبس " براي حمله به به "سيوا " و نابودي وحي گاه معبد"آمون" فرستاد.
ارتش كمبوجيه پس ازهفت روزپياده روي دربيابان به يك آبادي كه بنابر باور مورخان آبادي "الخرگه" بوده است رسيد اما هرگزديگرديده نشد.
هرودت مورخ يوناني دركتاب خودنوشته است كه بابرخاستن بادشديد و مرگباراز جنوب ، شن ها نيروهاي ايراني رابه صورت كامل مدفون كردند.
يك قرن پس ازآن كه هرودت گزارش خودرادراين زمينه نوشت اسكندر وحي گاه معبدآمون را در سال  332  پیش  ازميلا د زيارت و تاييدكرد كه اين وحي گاه متعلق به پسر "زئوس" خداي بزرگ آمون بوده است .
باستان شناسان حكايت گم شدن ارتش كمبوجيه را پس ازآن كه اثري ازآن پيدانشد حكايت خيالي مي دانستند اما اكنون دوباستان شناس ارشدايتاليايي مي گويند : به شواهدقطعي درباره مفقود شدن ارتش ايران دست يافتند.
آنجلووآلفردو كاستيگليوني دو برادر دو قلو و باستان شناسان معروفي هستند كه به خاطركشف شهر باستاني مصر موسوم به "شهرطلا يي" كه به نام "" برنيكه پانچريسوس ""شناخته شده مشهور شدند.كشف اين دوبرادر پس ازسيزده سال تحقيق در بيابان در جشنواره فيلم باستاني منعكس شده است .  

 

 

مانند تمام دربارهای خاور نزدیک ( و نقاط دیگر) در دوران باستان، شاهان به شکارهاى دسته جمعى طولانى علاقه داشتند. شکار آشکارا معرف یکى از اماکن ممتاز معاشرت اشراف و درباریان بود. تمرینهاى کاملى که پارسیان جوان در این زمینه دریافت مى کردند این امر را به خوبى به اثبات مى رساند ( استرابون، کتاب ۱۵، فصل ۳، بند ۱۸). بازنماییهاى شکار بر مهرها و استلهای هخامنشى از شمار بیرون است.

گزنوفون در هنگام شرح یکى از وقایع مربوط به شکار- که آن را بسیار ستایش مى کند- نشان مى دهد که کوروش صغیر « آن قدر از جانورانى که در پردیس ( paradeisos ) در تعقیبشان بود، کشت که آستواگس از جمع کردنشان براى او عاجز شد» ( کتاب ا، فصل ۴، بند ۵). شکار یا در فضاهاى باز یا در پردیسهاى بسته، مانند پردیس داسکولیون انجام مى شد ( هلنیکا، کتاب ۴، فصل ا، بند۱۵)، در کلایناى فریگیاى بزرگ، « کوروش اقامتگاه و پردیس بزرگى آکنده از جانوران وحشى داشت که وقت مشق خود و مشق دادن اسبهایش، در آن شکار مى کرد ( کتاب ا، فصل ۲، بند ۷). پردیسها، که مرکز تجربه اندوزیهاى باغبانى و تصویر زنده فضایل شاه در زمینه برکت بخشى بودند ( فصل ششم، بند ۵)، دربرگیرنده ذخایر شکار نیز به شمار مى آمدند، مانند پردیس سغدیانا، که کوئینتوس کورسیوس روفوس آن را شرح داده است:

در این نواحى، شکوه و جلال بربرها بیشتر در وجود درندگان پرابهتى تبلور مى یابد که در پردیسها و جنگلى وسیع به صورت گروهى محبوس شده اند. به این منظور جنگلهاى وسیع را برمى گزینند که به چشمه هاى فراوان، با آبهاى روان مزین است ؛ این جنگلها با دیوار محصور شده است ( muris nemora cinguntur ) و دارای برجهایى است که پناهگاههایى براى شکارچیان در آنها تعبیه شده است ( کتاب ۸، فصل ۱، بند ۱۱ – ۱۲ ) .

پردیسى که نزدیک اکباتان بود نیز چنین بود: در مدخل پردیس نگهبانانى مى گماشتند ( کتاب ۷، فصل ۲، بند ۲۹ ). این پردیسها بسیار وسیع بود، چون کوروش صغیر در پردیس کلایناکا، از گردانهاى خود، که روى هم رفته از ۱۳۰۰۰ مرد تشکیل شده بود، سان دید ( آناباسیس ، کتاب ۱، فصل ۲، بند ۹ ) و اسکندر در پردیس سغدیانا با تمام لشکر خود شام خورد ( کوئینتوس کورسیوس روفوس، کتاب ۸، فصل ۱، بند ۱۹) . شمار جانوران محبوس در این پردیسها نیز باید فراوان بوده باشد، چون به نوشته کوئینتوس کورسیوس روفوس ( کتاب ۸، فصل ۱، بند ۱۹) اسکندر و نزدیکانش حدود ۴۰۰۰ جانور را در این پردیس شکارکردند. این عادت را مقدونیان احتمالاً از پارسیان اقتباس کرده بودند:

اعضاى خاندان سلطنتى مقدونیه شیفته شکار بودند، و با اختصاص اراضى که براى شکار از همه مناسبتر بود، مکانهایى را برای گردآورى نخجیر پدید آورده بودند. در تمام مدت جنگ، چون همیشه، از این نواحى به دقت محافظت شد، اما در طول چهار سال در آن هرگز شکارى صورت نپذیرفت،چون کارهاى دیگرى بایست انجام مى شد. از این رو، پردیسها آکنده از انواع جانوران شده بود… ایمیلیوس پائولوس شکارچیان تازى دار سلطنتى ( kynegoi basilikoihoi ) را در اختیار اسکیپیون جوان نهاد و براى سازماندهى شکار همه نوع آزادى به او داد ( پولوبیوس، کتاب ۳۱، فصل ۲۹) .

اخلاق اشرافى استفاده از تله را به هیچ وجه منع نمى کرد (ر.ک. پولیانوس کتاب ۷، فصل ۱۴، بند ۱) . مى دانیم که جوانان پارسى در طى تربیت خود بافتن تورهاى شکار را فرا مى گرفتند ( استرابون، کتاب ۱۵، فصل ۳، بند ۱۸) . در قطعه اى از هرودوت نمونه زنده اى از این نوع شکار را مى توان یافت. به نوشته او پارسیان مقاومت یونانیان را در پایان شورش ایونیا چنین تضعیف کردند:

هر بارکه ناوگان جزیره اى را فتح مى کرد، بربرها با تصرف جزیره، ساکنان آن را گویى در تور افتاده باشند، به دام مى افکندند. براى این کار به ترتیب زیر عمل مى کردند: سربازان دستهایشان را به هم مى دادند و زنجیرى که از ساحل شمالى تا ساحل جنوبى امتداد مى یافت، پدید مى آوردند. بعد در جزیره پیش مى رفتند و کسانى را که در آن ساکن بودند، از محل خود بیرون مى کشیدند ( کتاب ۶، بند ۳۱).

پیداست که پارسیان در جنگ روشى را به کار مى بردند که در شکار، در میان شکارچیان و کسانى که شکار را به جایى که باید مى راندند، متداول بود. وانگهى در نقش برجسته های آشور اغلب شکار با تور بازنمایى شده است.

پس تمام شکارهاى سلطنتى مستلزم تدارکات دقیقى بود که احتمالاً تحت ریاست مأموران مخصوص فراهم مى آمد، یعنى همان کسانى که نویسنده کتاب عالم (۳۹۸ a ) آنان را « سازمان دهندگان شکار) مى نامد. باید جانوران را که در محلهای مخصوص تغذیه و آماده مى شدند دست چین کرد ( پلوتارک،اسکندر ، کتاب ۷۳ ، بند ۶ ) . سپس همان طور که در نقش برجسته ها می بینیم، لازم بود آنان را از قفسى که در آن محبوس بودند، آزاد کرد ؛ سگ هاى تازی را هم بایستى گردآورد . پس شرکت کنندگان متعدد، در سطوح متعدد، با وظایف متعدد وجود داشتند، همان طور که در یکى از وقایع کوروپدیا آن را مى بینیم : « ایشتوویگو کوروش را به شکار برد، شمار فراوانى از مردان سواره و پیاده و نیز کودکان را جمع آورى کرد، صید را به محلى که در دسترس اسبان باشد، راند و شکار بزرگى ترتیب داد» ( کوروپدیا، کتاب ۱، فصل ۴ ، بند۱۴) . نویسنده اقدامات ضرورى براى حفظ امنیت را نیز خاطرنشان مى کند: « ایشتوویگوکوروش را با عمویش و ملازمانى که از افراد مسن تر تشکیل مى شدند، روانه کرد تا از او مراقبت کنند و اگر به مخمصه افتاد، نجاتش دهند و از او در برابر جانوران وحشى، اگر خود را نشان دادند، حمایت کنند » ( کتاب ۱، فصل۴، بند ۷ ) . البته در این مورد خاص کوروش بسیار جوان است و شکار در فضاى باز جریان دارد.

سپس ملازمان سلطنتى عزیمت مى کنند. در این مورد نیز از میان اصیلزادگان دربارى تنى چند برگزیده مى شوند. تمیستوکلس مى گوید که برگزیده شدن در مقام ملازم شکار افتخار بزرگى به شمار مى آمد. شخص منتخب « در شکار، شاه و سرگرمیهاى کاخ شرکت مى کرد » ( پلوتارک تمیستوکلس، کتاب ۲۹، فصل ۶ ). در شکار، شاه در میان وفادارترین ندیمان خود بود ( یا چنین فرض مى شد: الیانوس، کتاب ۶، فصل۱۴ ) . به یقین محافظان شخصى شاه نیز با او بودند، چون در شکار شاه از هر جاى دیگر آسیب پذیرتر بود: دو داستان دربارى شرح سوء قصدهایى است که در شکار به شاه شده است ( هرودوت، کتاب ۳ ، ۳۰ ؛ الیانوس، کتاب ۶، فصل۱۴ ) . بى تردید براى درخشان تر کردن شکوه شکار، شاه با همراهان بسیار عازم آن مى شد، حتى هراکلیدس تصریح مى کند که شاه بدون خنیاگران و رامشگرانش به شکار نمى ر فت

دولت هخامنشیان وارث تمدن های قدیم آسیا بود. در واقع مرکز این حکومت در بین النهرین و عیلام و سوریه قرار داشت و همین موضوع از بسیاری جهات کیفیت فرهنگ و تمدن هخامنشیان را معلوم می دارد.

دین در دولت هخامنشیان مانند کلیه دولتهای باستانی شرقی، نقش مهمی را ایفا میکرد. ضمن آنکه دولت هخامنشیان که ملت های مختلفی با آداب و سنن و عادات گوناگون جزو آن در آمده بودند، از لحاظ فرهنگی و اقتصادی پایه چندان محکمی نداشت و بنابراین امکان وجود یک سیستم مذهبی روشن در چنین شرایطی دشوار بود. در ایالتهای مختلف عقاید مذهبی بطور متعدد جلوه گر میشد که با آداب و عقاید موروثی هر کشوری ارتباط داشت.

وضع دشوار سیاسی دولت و قبایل مختلفی که تحت تسلط وی بودند و هم چنین وسعت اراضی کشور و اختلاف شرایط محلی، در انتخاب روش سیاست مذهبی هخامنشیان تاثیر فراوان داشت. پیروان مذهب قدیم ایران، یعنی مذهب اهورمزردا همان هخامنشیان اولیه، در بابل و فلسطین و مصر و آسیای صغیر، سنن و مذاهب محلی را پذیرفته و از آن پشتیبانی می کردند. فعالیت های کورش، کمبوجیه (پیش از بروز شورش در مصر) و همچنین داریوش اول شاهد صادق این مطالب است.

… خشایارشای اول از ترس بروز تجزیه کشورهای تحت استیلای خود در تضعیف مذاهب محلی اقدام و مذهب اهورمزدا آرتا را جانشین مذاهب مذکور ساخت. در این مذهب پاکی و بی گناهی اهمیت فوق العاده ای داشت. البته این موضوع به تاسیس عقیده یکتا پرستی که هنوز در آن مرحله از پیشرفت جامعه امکان پذیر نبود دلالت نداشت و هم چنین بر امحای کامل سایر خدایان معابد ایران نیز حکایت نمی کرد.

در این رابطه داریوش اول که پیوسته به اهورمزدا متوسل می شد و او را به اسم می نامید و دروغ را مخالف و مباین عقیده حقیقی خود به اهورمزدا می دانست، با همه این اوصاف از خدایان دیگر نیز یاد می کرد. اردشیر دوم در تمام قلمرو سلطنت خود موازی مذهب اهورمزدا، مذهب خدایان آناهیتا و میترا را نیز بوجود آورد. بطوری که از آناهیتا و میترا در کتیبه اردشیر سوم هم نام برده شده است.(البته نشانه های است که بیان می کند که داریوش به اسم های میترا و اناهیتا یا اناهیت اعتقاد داشته است).

مذاهب محلی و قدیم نیز به همان وضع وجود داشتند و به کار خود ادامه می دادند. به این ترتیب در دوره هخامنشیان با وجود یک مذهب رسمی و یک - وگاهی چند - خدای اصلی، که به وسیله روحانیون مغ ها حمایت می شد و بر اساس عقاید باستانی ایران پایه گذاری گردیده بود، عقاید مختلف دیگری هم وجود داشت.

اما پس از گذشت زمان(در زمان ساسانیان) مذهب رسمی بطور قطع به شکل یک دین در آمد که در تاریخ به نام “آیین زردشت” معروف است.

 

در حدود ۳۰۰۰ قبل از میلاد مسیح مصر سفلی و مصر علیا توسط فرعونی بنام “تامر”با هم متحد شدند و اولین سلسله با یک سیاست واحد ترکیبی از دو فرهنگ را به مورد اجرا در آورد پس از گذشت این دوره که به تدریج معماری مصطبه (با اهرام اشتباه نشود )آغاز می شود

مقابر مصطبه ای :این مقبره ها که معمولا به شکل سکویی بلند و مستطیل شکل با دیوارهای پر شیب و قطور و با مفرغ ا سنگ یا آجر هستند محوطه ای برای دفن بودند که محوطه اصلی تدفین در زیر زمین و عمق زیاد قرار داشت و بوسیله هواکش به سکویی بلند متصل می شده است و بسیار محکم بوده اند.

احتمالا شکل مقبره های مصطبه از تپه های خاکی یا سنگی که مقبره های پیشین رو می پوشنید.گرفته شده است و در حالی که در تمدن بین النهرین به آئین مردگان اهمیت نمی دادند در صورتی که در مصر احتمالا برعکس بوده و مردگان در درجه اول قرار می گرفتند که شاید دلیلش زندگی پس از مرگ بوده است .

در سراب یا همان محوطه تدفین مقبره مصطبه ای هیچگونه ارتباطی با محیط خارج وجود نداشت .نقاشی و مجسمه متوفی و نیز اشیا نفیس و ظروفی که برای مرده لازم بوده است می گذاشتند.ارتباط مقبره با خارج را که دری بود و به فضای کوچکی منتهی می شد که اقوام نزدیک هدایای خود را آنجا می گذاشتند و از سوراخی که از بالای جسد متوفی را از آن وارد می کردند د برخی موارد از بام تا محل استقرار جسد بیش از ۳۰ متر عمق داشته و پس از اینکه جسد را داخل قرار می دادند این سوراخ را کاملا مسدود می کردند و دهانه آن را به دقت مانند سایر نقاط سقف می پوشانند .به طوریکه دیگر این مسیر کشف نگردد .

این سبک مقبره ها تا زمانی که اهرام بوجود آمد ادامه یافت و به عنوان مقابر نزدیکان و اشراف فرعون در کنار اهرام بنا گردید و طول آن از ۵/۴ تا۵۲  متر و ارتفاعشان ۳-۹ متر متغیر بوده است و علت عمود نبودن دیوار های این مقابر و تمایل آنها به داخل احتمالا استحکام این دیوارها نسبت به دیوارهای عمود است.

پارسيان با بهره‌گيري از سنت‌هاي معماري كاخ‌هاي ستون‌دار رايج در مناطق مرتفع مشرف بر ميان‌رودان و هنر ايوني‌ها (Ioni)، در تزيينات كاخ‌هاي خود از سنت‌هاي هنري كهن مردماني استفاده كرده‌اند كه در پي كشورگشايي‌هاي كوروش و داريوش به شاهنشاهي نوپاي پارس پيوسته بودند. ويژگي بارز اين سنت‌هاي هنري، پيچيدگي آن بود كه خود ريشه در آميزش هنري آن داشت.
در عرصه‌ي هنر خاورميانه، از يك سو، امپراتوري‌هاي مغلوب آشور و بابل تا زمان سقوط خود به دست سپاهيان پارس، ميراثي را حفظ كرده بودند كه به گذشته‌هاي دور در عصر سومريان، يعني ميراثي كه عناصر جهاني را در هنر خويش تجسم مي‌كرد؛ و از سوي ديگر، مردم مناطق لوان (Levan) در ساحل شرقي مديترانه، آرامي‌ها و به ويژه فنيقي‌ها شماري از مضامين تصويرگري را كه از ميان‌رودان، مصر و مناطق حاشيه‌‌ي درياي اژه به عاريه گرفته بودند، حفظ نموده بودند. ليكن با سقوط سازمان پادشاهي و نظام اجرايي سابق آن‌ها، مفاهيم اسطوره‌اي اوليه به فراموشي سپرده شد. لذا پارسيان كه به تازگي به مقام سروري ملت‌هاي آن روزگار رسيده بودند، هنري را پذيرفتند كه از مكاتب مختلف و گاه متعارض هنري شكل يافته بود. بدين ترتيب، وام‌هاي گوناگون هنري، هنر درباري پارسيان را كه در خدمت شكوه پادشاه و مردم سرزمين‌هاي وي بود، غنا بخشيد.
هر چند نخستين شكل هنر تزييني كاخ‌هاي هخامنشي در پاسارگاد ديده مي‌شود اما امروز، مي‌دانيم كه اين هنر در دو مرحله گسترش يافته است. بر روي قطعات به جاي مانده از تزيينات حجاري كاخ كوروش كبير در پاسارگاد با همان تالار بار عام ، مجموعه‌ سنگ‌نگاره‌هايي را مي‌بينم كه در اصل، تصاويري متعلق به نگهبانان خدايان آشور و بابل بودند ولي اينك اين نگاره‌ها، فارغ از مفاهيم نمادين اوليه خود در اين كاخ آفريده شده‌اند: نگهبان خداي خورشيد آشوري، به شكل انسان - گاو درآمده و نگهبان خداي تباهي، به شكل فرشته - ماهي. در مقابل در كاخ ورودي و بر روي يكي از درگاه‌هاي جانبي تالار كه به شكل سنگي يكپارچه هنوز پا برجا است، نقش انسان بال‌داري را مي‌بينم كه وجود نوشته‌اي به سه زبان - كه امروزه از بين رفته است - بر بالاي اين نقش، گواه آن است كه اين سنگ‌نگاره، تصويري از كوروش كبير است. تاج سه شاخه‌اي كه كورش در اين نگاره بر سر دارد، به نظر مي‌رسد از هنر تصويرگري مقدس مصريان به وام گرفته شده است (از آن جا كه در آن هنگام پارسيان هنوز مصر را فتح نكرده بودند، احتملاً منطقه‌ي لوان كه در ميانه‌ي ايران و مصر واقع بود، واسطه‌ي انتقال اين بُن‌مايه‌ي هنري باشد). بال‌هاي اين نگاره به گونه‌اي است كه نگاره‌ي فرشتگان نگهبان معابد آشور و بابل را در ذهن متبادر مي‌سازد. جامه‌ي كورش نيز در اين نقش، ايلامي است. چهره نجيب و شريف اين نگاره - كه نمودار تصويري آرماني از شاهنشاه است - مي‌خواهد سياست و منش درخشان كورش را در مدارا با مردمان‌اش و تكثرگرايي پادشاهي‌اش را به نمايش بگذارد. دروازه‌هاي اصلي كاخ كورش در پاسارگاد نيز با نقش حيوانات پهن‌پيكر تزيين يافته بودند كه امروزه تقريباً از ميان رفته‌اند . اين سنگ‌نگاره‌ها از تزيينات كاخ‌هاي آشوري كه در آن زمان امكان ديدن آن‌ها وجود داشته است، الهام گرفته شده ‌است. با اين حال، اين داريوش كبير بود كه در فاصله‌ي سال‌هاي 521 تا 486 پيش از ميلاد، به هنر درباري هخامنشي شكلي ثابت بخشيد و از آن حمايت كرد به گونه‌اي كه جانشينان وي نيز قواعد اين هنر را پذيرفتند و آن را دنبال كردند.
پيروزي‌هاي پياپي داريوش در دو سال نخست پادشاهي‌اش بر شورشيان امپراتوري و قدرتي كه از اين فتوح به دست آورده بود، سرانجام در صخره‌ي بيستون، مشرف بر جاده‌ي ميان‌رودان و ماد به تصوير كشيده شده كه در آن، براي نخستين بار، روي‌دادها و وقايع تاريخي دوران يك پادشاه به شكل تركيبي و نه حادثه‌اي نشان داده شده است. چنين روايتي را مي‌توان ريشه در سنت جاري ميان‌رودان در عصر پادشاهي «نارام سين»، فرمانرواي اكد در دو هزار سال پيش از آن دانست كه داريوش نيز از آن الهام گرفته بود. نگاره‌هاي اين صحنه نيز به وضوح يادآور سنگ‌نگاره‌ي «آنوباني‌ني» پادشاه لولوبي است (سده‌ي بيستم پ.م.). در سنگ‌نگاره‌ي بيستون، نمادگرايي پيچيده‌اي به كار برده شده كه در آن، ايدئولوژي پادشاهي و خداشناسي فرمان‌رواي پارسي، در هم آميخته است.
- هنر در خدمت ايدئولوژي پادشاهي
در آرامگاه داريوش در دل ديواره‌هاي سنگي «نقش رستم» واقع در مجاورت مكان آييني ايلاميان باستان، ايدئولژي پادشاهي هخامنشي، جنبه‌ي تركيبي‌تري به خود مي‌گيرد. بر فراز ورودي آرامگاه، سردري ديده مي‌شود كه بن‌مايه‌هاي آن از هنر مصري وام گرفته شده است و شبيه ايوان ورودي كاخ‌هاي ستون‌دار هخامنشي است؛ و سرستون‌هاي آن كه پيش‌تر كوروش نيز آن‌ها را به كار برده بود، به شكل گاوي دو سر است. نقوش و نگاره‌هاي آرامگاه داريوش در نقش رستم، در ساخت كاخ‌هاي شوش و تخت جمشيد، با عناصري مانند سرستون‌هاي توماري كه از هنر مردم «لوان» وام گرفته شده و نيز با پاستون هاي گلداني شكل مصري و بدنه و شال يوناني، تكميل شده است.
در ايوان اين آرامگاه، سكويي در دو طبقه ديده مي‌شود كه اقتباسي از نمونه‌ي يافت شده در ايذه ـ مالمير است كه شاهزاده‌اي ايلامي در اواخر هزاره دوم پيش از ميلاد بر روي سنگ آفريده است. همچنين آشوريان در سنگ‌نگاره‌هاي خود تصويري از تخت سلطنتي را نشان داده‌اند كه ستون‌هاي پهلوان‌پيكر اسطوره‌اي اين تخت را بر دست گرفته اند. داريوش به جاي ستون‌هاي پهلوان پيكر از نقش افرادي استفاده كرده است كه نماينده‌ي ملت‌هاي زير فرمان وي مي‌باشند و نام ميهن هر يك، در كنارش نوشته شده است. برخي از اين افراد مسلح هستند . اين بدان معنا است كه افراد مذكور اسير به شمار نمي‌آمدند بل كه آنان مردماني آزاد محسوب مي‌شدند كه در سرزمين‌هاي امپراتوري هخامنشي حق زندگي آزادانه داشتند.
پادشاه پارسي در اين تصوير، در حال تكريم و اداي احترام به نمادي خداي‌وار (فر كياني؟) است كه بر فراز آتش مقدس نشان داده شده است.
- شوش و تخت جمشيد
هر چند كه داريوش پيش‌تر كاخي را براي اقامت زمستاني خود در بابل داشت ولي وي كاخ‌هاي شوش را نيز براي اقامت خود در طول زمستان بنا نهاد. براي رسيدن به كاخ‌ها از سمت شهر سلطنتي، بايد از دروازه‌ي باشكوهي عبور مي‌كردند كه خشايارشا ساخت آن را به پايان رسانيد. در دو سوي اين دروازه، دو تن‌ديس از داريوش كه در مصر ساخته شده بود، قرار داشت.
پس از حمله‌ي اسكندر و سقوط شاهنشاهي پارس، بناي كاخ به دليل متروكه ماندن رو به ويراني نهاد. از اين رو، تزيينات زيبا و با شكوه لعاب‌دار ديواره‌هاي كاخ امروزه از ميان رفته است به گونه‌اي كه ديگر نمي‌توان محل دقيق آجر- نگاره‌هاي كمانداران پارسي و ايلامي را در كاخ شناسايي كرد. لباس با شكوه اين سربازان بخش جالب توجه آجر- نگاره‌ها است ولي يقين داريم كه به هنگام جنگ و نبرد از اين لباس استفاده نمي‌كرده‌اند. بر روي لباس چين‌دار و رنگارنگ اين سربازان آذين‌هايي گل‌سرخي ديده مي‌شود كه نقوش معماري برج‌هاي كنگره‌اي قلعه‌هاي قديمي را در ذهن تداعي مي‌كند.
در كنار نقش كمانداران پارسي ، مي‌توان نقش حيوانات عظيم افسانه‌اي و يا حتا واقعي را ديد كه از هنر آشور و بابل وام گرفته شده‌اند. اما نمايش آن‌ها در اين كاخ، فارغ از ارزش نمادين و اسطوره‌اي آن‌ها در بابل و آشور است. به اين ترتيب مي‌توان چنين نتيجه گرفت كه نقش شيرها در نماي شمالي حياط شرقي هيچ رابطه‌اي با ايزدبانوي آشوري ايشتر (Ishtar) ندارد و گاوهاي بال‌دار هرگز نمي‌توانند تجسمي از ادد (Adad) خداي توفان آشوري باشند.
سرانجام، داريوش كار احداث مجموع كاخ‌هاي پارسه (= تخت جمشيد) را ـ كه يونانيان آن را پرسپوليس مي‌ناميدند ـ آغاز كرد. تخت جمشيد پايتخت كوهستاني امپراتوري پارس بود كه در نقطه‌ي مقابل شوش قرار داشت، همان گونه كه ايلاميان، نخستين ساكنان منطقه، انشان (Anshan) را به عنوان پايتخت زمستاني خود برگزيده بودند. وجود مفهوم دوگانگي كه اقتباسي از دوگانگي ايلاميان باستان است، در ساخت و گزينش مكان پايتخت‌ها نيز نمايان شده است. در تخت جمشيد وجود سنگ‌هاي خوب و مناسب محلي، زمينه را براي معماري كاخ‌هاي ستون‌دار با تزييناتِ حجاري و رنگ‌آميزي شده و نيز استفاده از آجرهاي لعاب‌دار را در برخي قسمت‌ها فراهم آورده بود.
- هنر در خدمت شكوه و اقتدار شاهنشاهي
در تخت جمشيد و در مقايسه با معماري و تزيينات كاخ‌هاي شوش، به نظر مي‌رسد كه هنرِ منسجم به كار برده شده در ساخت و تزيين كاخ ها، هدفي جز بيان شكوه و عظمت امپراتوري و به ويژه شخص پادشاه را ندارد. در وسط ديواره‌هاي ايوان آپادانا، دو سنگ‌نگاره‌ي متقارن وجود داشته كه در آن، شاهنشاه در زير سايباني بر روي تخت پادشاهي نشسته است و شاه‌زاده و جانشين وي نيز به حالت ايستاده در كنار او ديده مي‌شود. در اين نگاره، چهره‌ي پادشاه و جانشين وي به يك شكل نشان داده شده است زيرا در آفرينش اين نقش‌ها چهره پردازي براي شاه مد نظر نبوده است بل كه مي‌خواسته‌اند تمثال‌هاي برجسته‌اي بيافرينند كه با چهره‌اي آرماني كه در هنر آشور ديده مي‌شود، قرابت داشته باشد. دو خدمتكار در پشت سر پادشاه ديده مي‌شود كه يكي دستمال و ديگري تبرزين جنگي پادشاه را به دست گرفته است. نيام خنجري كه به كمربند وي بسته شده، كنده‌كاري شده است. يكي از درباريان و نجيب‌زاده‌ها كه همانند مادها لباس پوشيده است، ظاهراً بار يافتگان را به حضور پادشاه معرفي مي‌كند. بعدها اين سنگ‌نگاره‌ها را از محل اصلي خود جابه‌جا نموده و به عمارت خزانه (= گنج‌خانه) برده بودند. امروزه در محل پيشين آن‌ها، سنگ‌نگاره‌ي سربازان پارسي و مادي را مي‌بينيم كه رو به روي هم ايستاده‌اند. در دو سوي اين‌ها، دو سنگ‌نگاره‌ي متقارن ديده مي‌شود كه در هر يك از آن‌ها شيري، گاوي را با پنجه و دندان شكار كرده است. اين صحنه‌ي شكار، بي‌گمان، فارغ از مفاهيم نمادين اسطوره‌اي در اين جا نشان داده شده است.
در جبهه‌ي غربي ايوان، سربازان پارسي در سمت راست در سه رديف نشان داده شده‌اند در حالي كه در جبهه‌ي شمالي، سربازان پارسي به تناسب و به صورت متقارن در سمت چپ قرار گرفته‌اند. در رديف بالايي، تصوير ارابه‌ي باشكوه پادشاه نيز وجود داشت كه امروزه فقط نقش ارابه‌ران آن باقي مانده است. در مُهر استوانه‌اي داريوش، تصوير همين ارابه ديده مي‌شود كه پادشاه از فراز آن، به سوي شيري تير مي‌افكند.
- ملت‌هاي امپراتوري
بر روي ديواره‌ي پلكان آپادانا و در سه رديف متقارن، سنگ‌نگاره‌هايي ديده مي‌شود كه در آن‌ها، نمايندگان ملت‌هاي تبعه‌ي امپراتوري در حال تقديم هداياي بومي و نمادين خود به پادشاه، نشان داده شده‌اند.
در ميان اين سنگ‌نگاره‌ها، مادها را مي‌توان با توجه به شكل سر و كلاه آن‌ها شناخت. در پشت سر مادها، ارمنيان قرار گرفته‌اند كه همانند مادها، لباس سرهم پوشيده‌اند. در رديف زيري ارمنيان، خوزي‌ها (= ايلاميان) ديده مي‌شوند كه همه‌، پيراهن و دامن چين‌دار پوشيده‌اند و هديه‌ي آن‌ها عبارت است از يك شير ماده و دو بچه شير، و يك جفت خنجر مشابه خنجري كه داريوش در مجسمه‌ي خود كه در شوش يافت شده است، به كمر بسته است. به دنبال آنان، هراتي‌ها قرار گرفته‌اند كه شتر دو كوهانه‌اي با خود آورده‌اند. بابلي‌ها با گاوميش كوهان‌دار، و ليديه‌اي‌ها كه اشيايي قيمتي و ارابه‌ي دوچرخي را به عنوان هديه براي پادشاه آورده‌اند؛ اشياي قيمتي عبارت‌اند از: گلدان‌هاي زرين پر نقش و نگار با بريدگي‌هاي عمودي، دو كاسه و بازوبندهاي نفيس مزين به نقش گريفون.
در لابه‌لاي همين سنگ‌نگاره‌ها مي‌توان اهميت مردمان ساكن در مناطق شرقي شاهنشاهي پارس و در آسياي مركزي را به خوبي دريافت كرد كه به نظر مي‌رسد پارسيان به جهت اشتراكات قومي، روابط دوستانه‌ و نزديك خود را با آن‌ها حفظ كرده بودند. براي نمونه، مي‌توان چهره‌ي دو سكاي «تيز- كلاه‌خود» (Saka Tigrakhauda) را شناسايي كرد كه اسب كوتاه قد آراسته، دستبندهايي با سر حيوانات، پارچه‌هاي چين‌دار و جبه‌اي را به عنوان هديه با خود آورده‌اند. تمام اين افراد مسلح هستند و اين امر مؤيد آن است كه حضور آنان در خاك شاهنشاهي پارس و زندگي در آن، آزادانه و همراه با روابط دوستانه با پادشاه بوده است. تمامي گروه‌هاي نمايندگان به طور همزمان براي بزرگ‌داشت پادشاه به هنگام برگزاري مراسمي با شكوه در آپادانا گردهم آمده‌اند. به نظر مي‌رسد اين نقش، تصويري از واقعيتي است كه در محوطه‌ي آپادانا همه ساله وجود داشته است. اما تاكنون سند صريحي به دست نيامده كه نشان دهد اين افراد به هنگام برگزاري مراسم سال نو در تخت جمشيد گردهم مي‌آمدند.
- كاخ صد ستون
كاخ صد ستون يا تالار تخت در سمت شمال، اندكي بالاتر از گنج‌خانه (عمارت خزانه) و رو به روي آپادانا قرار دارد. طرح آن از ابتدا ريخته شده بود ولي خشايارشا ساخت بناي آن را آغاز كرد. اين كاخ چهار گوش با يك‌صد ستون و هفتاد متر طول و عرض، نمونه‌ي مشابهي از كاخ آپادانا است كه خشايارشا نتوانست ساخت آن را در زمان حيات خود به پايان برساند و اردشير (424 ـ 465 پ.م. ) كار احداث آن را به پايان رساند.
از نظر معماري، تفاوت‌هايي ميان اين كاخ و كاخ آپادانا وجود دارد. در سه ضلع كاخ، دو رديف ديوار ساخته شده و دالان باريكي را بين خود تشكيل داده كه به بيرون راه ندارد ولي از طريق دو درگاه بزرگ و با شكوه به تالار مركزي راه داشته است.
موقعيت و محل قرار گرفتن دالان‌ها و درگاه‌ها به گونه‌اي است كه به نظر مي‌رسد ديوارهاي داخلي بلندتر از ديوارهاي بيروني بوده است. بدين جهت، در بخش فوقاني، پنجره‌هاي بلندي زير سقف تعبيه شده بود تا از طريق آن‌ها نور به داخل فضاي بزرگ و تاريك آن بتابد. در نماي شمالي تالار صد ستون و در ايوان ستون‌دار آن، تن‌ديس گاوهايي به عنوان نگهبانان بزرگ دو دروازه‌ي اصلي ورودي به كاخ، ديده مي‌شد. تزيينات درگاه‌هاي بزرگ، شبيه نماي آپادانا است. بر روي درگاه‌ها، شاه را به صورت نشسته بر روي يك صندلي مي‌بينيم كه در پايين آن در پنج رديف، پارسيان و مادها به صف ايستاده‌اند. نگاره‌ي ديگر ملت‌هاي امپراتوري بر روي درگاه‌هاي دروازه‌هاي جنوبي تالار كه دروازه‌هاي تصنعي تالار بودند آفريده شده است. موضوع تزيينات دروازه‌هاي داخلي تالار، پهلواني است كه به عنوان تجسم قوم پارس و يا شخص پادشاه با جانوري شرور و اسطوره‌اي نبرد مي‌كند و او را از پاي در مي‌آورد.
- كاخ داريوش
كاخ آپادانا به كاخ كوچك‌تري راه دارد كه داريوش نخست آن را در بخش جنوبي تخت جمشيد بنا نهاد . اين كاخ «تچر» (Tachar) نام دارد. تزيينات نماي سكوي كاخ، تصويري از ارتش شاهنشاهي پارس را با لباس‌هاي با شكوه نشان مي‌دهد كه در گوشه و كنار آن رديفي از افراد نيز ديده مي‌شوند كه آذوقه و حيوانات زنده را - شايد براي كاربردهاي آييني - حمل مي‌كنند. اين نقوش، بر روي ديواره‌ي پلكان‌هاي متقارن كاخ كنده‌كاري شده‌اند.
تزيينات درگاه‌هاي دروازه‌هاي كاخ، زندگي روزمره‌ي دربار را نشان مي‌دهد. شاه وارد محل اقامت خود مي‌شود و پشت سر وي خدمتگزاراني ايستاده‌اند كه چتري را بر سر شاه نگهداشته‌اند. در درگاه ديگر، پشت سر شاه دو خدمتكار ديده مي‌شود كه حوله و عطردان پادشاه را حمل مي‌كنند كه با نمونه‌ي مصري آن شباهت بسياري داد.
- كاخ سه درگاهي
كاخ اختصاصي داريوش (تچر)، نخستين بنا و اقامتگاه خصوصي شاهان هخامنشي است كه در بخش جنوبي تخت جمشيد ساخته شده است. در زمان شهرياري اردشير، بناي كوچكي در انتهاي جنوبي حياط وسيع جلوي پلكان شرقي آپادانا ساخته شد كه به نظر مي‌رسد محلي است براي ورود به بخش كاخ‌هاي خصوصي كه پس از داريوش، خشايارشا و اردشير نيز اقامتگاه خصوصي خود را در جنوب تخت جمشيد ساخته بودند. بر روي يكي از ديواره‌هاي داخلي درگاه‌هاي ورودي كاخ، پادشاه را مي بينيم كه بر روي تخت نشسته است و 28 تن از نمايندگان كشورها، تخت وي را بر دوش گرفته‌اند. پشت سر شاه به هنگام ورود يا خروج به/ از تالار، خدمتكاراني ايستاده‌اند كه يكي چتري باز را بر سر شاه نگه‌داشته و ديگري حوله و مگس‌پراني در دست دارد.
بر روي اين نگاره‌ها و به هنگام كشف آثار آن‌ها در سال 1933، نقاشي‌هاي رنگي اوليه‌ي كاخ هنوز باقي مانده بود. آبرنگ‌هايي كه يكي از باستان شناسان از نقوش بازمانده از اين درگاه‌ها كشيده است، نشان مي‌دهد كه پيراهن پادشاه، قرمز رنگ بوده و كفش‌هاي وي آبي رنگ.
نقوش پلكان‌هاي ورودي كاخ به خوبي رابطه‌ي نزديك و برادرانه بين پارسيان و مادها را نشان مي‌دهد. بزرگان پارسي و مادي در حالي كه بسيار دوستانه به همديگر نگاه مي‌كنند، از پله‌ها بالا مي‌روند و برخي شاخه‌ي گلي (نيلوفر؟) در دست دارند و برخي ديگر دست بر شانه‌ي ديگري نهاده‌اند . در شرق ايران، نمونه‌ي مشابه اين تزيينات بر روي ظروف سلطنتي بلخ، در مرزهاي شاهنشاهي ايران و آسياي مركزي در حدود 1500 سال قبل ديده شده است.

 

جام جم آنلاين: داستان بسيار ساده شروع شد. هنوز جوهر خبر كشف بقاياي ارتش كمبوجيه در شمال مصر در رسانه‌ها خشك نشده است كه دبيركل ارشد هيات آثار باستاني مصر آن را بي‌اساس خواند تا اين داستان شروع نشده به پايان برسد.

 

داستان با داستانسرايي برادران دوقلوي ايتاليايي شروع مي‌شود كه با نشان دادن چند جمجمه و چند سلاح برنزي در قسمتي از صحراي مصر قصد دارند به جهانيان بقبولانند كه آثار كشف شده بقاياي ارتش گمشده كمبوجيه پادشاه ايرانيان باستان است كه به يكباره در اين محل كشف شده است.

 

رسانه‌هاي ايراني همه به تكاپو مي‌افتند و البته اما در اين ميان سازمان ميراث فرهنگي براي آن كه درجه حساسيت خود را نسبت به اين موضوع نشان دهد از آغاز مذاكره مصر براي بازگشت اين آثار باستاني خبر داد.

 

هيجان بر رفتارهاي همه رسانه‌اي‌‌ها و حتي غير‌رسانه‌اي‌ها سايه مي‌افكند تا رئيس سازمان ميراث فرهنگي به عنوان بالاترين مقام مسوول در زمينه ميراث فرهنگي ايران در نامه‌اي خطاب به رئيس‌جمهور پيشنهاد جلسه‌اي مشترك را با مسوولان وزارت امور خارجه، نماينده تام‌الاختيار كشور مصر و نماينده اين سازمان برگزار كند تا نكات و مسائل مرتبط با اين موضوع از نقطه‌نظر سياسي و ديپلماتيك بررسي شوند.

 

در اين نامه همچنين پيشنهاد انجام كاوش باستان‌شناسي در قالب يك گروه متخصص ارائه مي‌شود تا با بررسي علمي و تخصصي موضوع توسط پژوهشگران و باستان‌شناسان، نسبت به انعكاس توانمندي‌هاي فني و علمي ميهن اسلامي در سطح بين‌المللي اقدام شود.

 

رئيس‌جمهور نيز در پاسخ ضمن اعلام موافقت خود، نامه‌اي خطاب به رئيس سازمان ميراث فرهنگي ارسال مي‌كند. در بخشي از اين نامه آمده بود: در موضوع كشف اخير لازم است، تلاش كافي در جهت بازبيني زوايا و وقايع تاريخي آن صورت پذيرد و اطلاع‌رساني مناسب به ملت ايران و عموم مردم علاقه‌مند جهان انجام شود. همچنين استفاده از ظرفيت‌هاي كارشناسي ملي در موضوع ميراث فرهنگي و بهره‌گيري از كارشناسان جهاني و ظرفيت‌هاي ديپلماسي و بين‌المللي مورد انتظار است.

 

«زاهي هواس» آب بر آتش ريخت

 

اما از ديگر سو تمام دنياي باستان‌شناسي مي‌داند كه «زاهي هواس» باستان‌شناس برجسته‌اي است. او اگر تمامي زواياي مختلف دنياي تمدن باستان مصر را كند واكاو نكرده باشد، قسمت اعظمي از كشفيات دوران فراعنه مصر مديون تلاش اوست. تا جايي كه در محافل غيررسمي از او به عنوان فرعون امروز مصر ياد مي‌كنند.

 

زاهي هواس كه اكنون دبيركل ارشد هيات آثار باستاني مصر است روز گذشته بدون توجه به هيچ حاشيه‌اي در رابطه با اين كشف به طور صريح در سايت رسمي خودش نوشت: «لازم است من مردم جهان را در زمينه اخباري كه بتازگي در روزنامه‌ها، خبرگزاري‌ها و شبكه‌هاي تلويزيوني درباره برادران دوقلوي آنجلو (Angelo) و آلفردو (Alfredo) كاستيگليوني (Castiglioni) كه كشف بقاياي ارتش كمبوجيه، پادشاه ايراني را مطرح كرده‌اند، آگاه و در همين جا اعلام كنم كه اين اخبار بي‌پايه و اساس و گمراه‌كننده است.»

 

اين باستان شناس جهاني حتي پا را فراتر از اين هم گذاشت و در ادامه اين مطلب نوشت:‌ اين دو برادر هيچ پروژه كاوش باستان‌شناسي را در محوطه تاريخي برنيك پانچريسوس (Berenike Panchrysos) در آبادي باهرين (Bahrin) در نزديكي آبادي سيوا (Siwa) نداشته‌اند و پروژه كاوش در اين محوطه تاريخي از سال 2002 ميلادي توسط دكتر پائولو گالو (Paulo Gallo) از دانشگاه تورين آغاز شده است.

 

هواس براي آن كه اعتماد به نفسش را درباره اين موضوع در مطلب شديد اللحن خود به رخ خوانندگان بكشاند، اين‌گونه مطلبش را به پايان برد: برادران كاستيگليوني هيچ مجوز كاوش باستان‌شناسي از هيات آثار باستاني مصر نگرفته‌اند. به همين دليل، هر آن چيزي را كه آنها ادعاي كشف آن را دارند، غيرقابل باور است.

 

دو باستان‌شناس ايتاليايي اكنون معلوم نيست در كجاي دنيا مشغول كشف رازهاي تاريخ هستند زيرا در يكي از سايت‌هاي معتبر بين‌المللي در زمينه باستان‌شناسي، اين برادران دوقلو دلالاني خطاب شده‌اند كه حتي چندي پيش مي‌خواسته‌اند شمشيري قلابي را نيز به يك توريست آمريكايي بفروشند.

 

حال با تمام اين اوصاف شايد نكته پنهان در كشف بقاياي ارتش كمبوجيه دوم، هيجان‌زدگي سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري در اين زمينه باشد كه سايت خبري متعلق به اين سازمان اولين سايتي بود كه اين خبر را بدون تحقيق منتشر كرد و سپس براي آن‌كه به سربازان دروغين جان نيز بدهد پرونده مذاكره براي كاوش در منطقه‌اي باستاني كه شايد اصلا وجود ندارد را به روي ميز مذاكره با مصري‌ها برد.

 

حال اين موضوع بماند كه اكنون بسياري از محوطه‌هاي تاريخي در ايران كاوش نشده از سوي غارتگران ميراث فرهنگي غيرمجاز كاوش مي‌شوند و آن وقت جالبتر آن است كه سال گذشته هيچ بودجه‌اي هم از سوي اين سازمان براي كاوش‌هاي باستاني در ايران اختصاص داده نشد.

 

مسئولین در ایران همیشه در حال تکذیب اصالت ایران و ایرانی هستند.هوشیار باشید